Ze was geen familie – ze was een mensenhandelaar. Later bood ze me een droom aan: Italië. Een plek waar transgenders gerespecteerd worden, waar ik goed geld kon verdienen en eindelijk vrij kon zijn – zodra ik mijn 'schuld' had afbetaald. Ik geloofde haar.

Italië was geen droom. Het betekende meer nachten op straat, meer angst, meer geweld. Maar ik brak los. Ik vroeg om hulp. En iemand luisterde. Dankzij een netwerk van verenigingen en professionals vond ik veiligheid. Een thuis. Ondersteuning voor mijn gezondheid. Ik begon weer te studeren, te werken, mijn leven weer op te bouwen. Ik haalde mijn schooldiploma. Ik begon aan een nieuwe baan. En uiteindelijk – kreeg ik een vluchtelingenstatus. Ik kan niet terug naar Brazilië, waar transvrouwen zoals ik constant met geweld te maken hebben. Maar hier heb ik hoop gevonden.